Welkom bij Niks-Dao!

Met carnaval in het jaar 1979 kregen in de Sittardse binnenstad enkele “maskes” het idee om zelf maar een zaate hermenie te gaan oprichten. Niets bijzonders, want dat idee komt ieder jaar in iedere plaats wel op tafel.

Toen de muziek en vooral de alcohol uit het lijf was, kwam na een dag of tien een verlegen Toon Köhlen langs de deur met de vraag, of  iemand nog zin had om een nieuwe kapel op te richten. Bij hem thuis was een oprichtingsvergadering, een mannetje of zes kwamen opdagen en dat was genoeg om te beginnen. Sommigen hadden al eens muziek gemaakt, anderen nog nooit. Er werd een indeling gemaakt van wat nodig was en naar een naam werd diezelfde avond ook al gezocht. “Waat wil veer toch. Veer höbbe toch niks dao”, was een van de vele opmerkingen. De ideeën voor een naam werden gauw vergeten en de naam Niks Dao was bij gebrek aan beter aangenomen.
 

Niks-Dao - 1979
(eerste foto van Niks-Dao in tenue)

Alle leden kwamen uit een en dezelfde straat, de Christian Kisselsstraat in de buurt Drakenveld, zo ongeveer tussen het ziekenhuis en het spoor. De dichtstbijzijnde kroeg is café Huiveneers-Steuns en daar werd gepolst, of er gerepeteerd kon worden. De kroeg ligt op loopafstand (misschien vijf minuten, tenminste op de heenweg) en al snel werd begonnen.

De bazin/uitbaatster heet Frieda en zij verjaart op 6 juni. Omdat wij toch om de veertien dagen repeteerden, vroeg zij om op haar verjaardag een beetje “tamtam” te komen maken. Zo was ons eerste optreden op 6 juni 1979 een feit en dat is tevens onze geboortedatum.

Het was een warme en dorstige verjaardag. We werden goed verzorgd, maar toch kwamen we iets tekort. De groep was te klein en iedereen moest maar eens rondkijken, of hij nog iemand wist, die interesse had om met ons mee te doen en die ook nog een beetje bij dit zootje paste. De uitbreiding was al snel een feit en toen we met carnaval 1980 door Sittard trokken, kwamen we tot de bezetting, die we nu, 27 jaar later, nog ongeveer hebben.

13 Muzikanten, meer dan genoeg. Al snel werd een ledenstop afgekondigd en die hebben we nu nog. 4 Trompetten, 3 tuba’s, 2 trombones en 1 sousafoon moeten ervoor zorgen, dat de 3-koppige drumband in de maat blijft. Bij optochten gaat er nog een vrijwilliger mee als tamboer-maitre. Hij heeft geen verstand van muziek, maar toch krijgt Carel in zijn eentje tijdens een optocht meer applaus dan wij met zijn dertienen.

Het verloop van onze leden is, zoals gezegd, nagenoeg nihil. Omdat de kapel al van 1979 bestaat, kan ieder uitrekenen, dat dan niet alleen de muzikale kwaliteiten, maar ook de gemiddelde leeftijd van de leden flink is gestegen. Hierdoor en ook door de reportoirekeuze hebben we onszelf de term “monumentaal” toebedacht.

Contributie betalen we wel, maar de kas van de monumentale kapel moet altijd zo snel mogelijk leeg. We spelen in binnen- en buitenland, maar hoog in het vaandel staat, dat we niet voor geld spelen. Alleen voor drank (en eventueel voor vervoer) en dat bevalt prima. Instrumenten en reparaties zijn altijd “rekening man” en hoogtepunten zijn onze jaarlijkse eigen zitting en een concertreis. Op die zitting zijn wijzelf (of onze ladies) de artiesten en er wordt ieder jaar (bij leden thuis) een prins uitgeroepen. Concertreizen brachten ons naar Brussel, de Jordaan, het Ijsselmeer, de Ahr en in 2005 jaar naar Köln. Dat was net op de elfde van de elfde, dus we waren niet alleen.

Hopelijk kunnen we met dit gezelschap nog wat jaartjes vooruit, zodat we met zijn allen nog lang kunnen zeggen: Kapel Niks Dao die blif besjtaon pès ver nao de kloote gaon.

        Niks-Dao - GansInWeiss    (Niks-Dao Gans in weiss, zie albums voor meer foto's!)